Kjo ditë e parë janari, e ftohtë, por prapë e mbushur me diell, me njerëz që urojnë, e ndajnë shpresë e shumë dëshira, u gjymtua nga lajmi i vdekjes së Dhimitër Orgockës, mjeshtrit dhe mikut që e njoh prej dhjetëra vitesh, e që në këtë janar të kobshëm, të ngrirë, u rrëmbye përgjithmonë nga jeta. Dhimitër Orgocka nuk iku, atë erdhën e morën për ta cuar në një tjetër teatër absurd! E në këtë jetën tonë të paditur, të brishtë, fluturake, në këtë janar të zymtë, në ditën e parë të tij, unë drithërohem i gjithi kur mendoj: Po më ikin miqtë!
PO MË IKIN MIQTË
Po më ikin miqtë më të mirë
Ashtu një nga një, pa moshë,
Dëbora më ngadalë do të shkrijë
dhe Dielli më pak do të ngrohë!
Po më ikin miqtë, po më ikin ditët,
As ata vetë s’e dinë ku po shkojnë?
Gjithë ai qiell i madh nuk po i nxë
Po ata prapë drejt qiellit vështrojnë!
Në rrugën ku s’kanë shkuar asnjëherë,
Ata ecin ngadalë,po përse ngadalë?!
Nëpër oborr dritat i lanë ndezur
Si një dëshmi që do të kthehen prapë!
Ne tani na mungon ajo pjesë e botës
që ish vec e tyrja dhe e askujt tjetër
Po s’do na mungojë shpirti i madh i Orgockës
I Taqkës që Korçës i dha emër!
Nga Skënder Rusi
