Në përpjekje për të kuptuar natyrën e këtij virusi shumë ngjitës, studiuesit kanë bërë krahasime me koronavirusin SARS (SARS-CoV-2).
SARS-CoV dhe SARS-CoV-2 ndajnë 86% të sekuencës së njejtë gjenomike. SARS u vlerësua si pandemia e parë e shekullit XXI sepse u përhap shpejt nga kontinenti në kontinent duke shkaktuar më shumë se 8.000 infeksione në 8 muaj me një raport të 10% të rasteve të vdekshmërisë.
Sidoqoftë, SARS-CoV-2 po përhapet shumë më shpejt. Në vitin 2003, 8.098 raste SARS me 774 vdekje kanë ndodhur brenda 8 muajve. Në të kundërt, brenda 2 muajve nga fillimi i SARS-CoV-2 , infektoi më shumë se 600.000 njerëz duke shkaktuar më shumë se 31.000 vdekje.
Në mënyrë të veçantë, disa stuime gjenetike kanë hetuar strukturën mikroskopike të virusit, një proteinë kryesore në sipërfaqen e tij dhe një receptor në qelizat njerëzore që në mënyrë kolektive mund të shpjegojnë pse virusi mund të sulmojë dhe përhapet kaq lehtë.
Proteinat janë ato që përdorin koronaviruset për t’u lidhur me membranën e qelizave njerëzore që infektojnë. Procesi i lidhjes aktivizohet nga enzima të caktuara qelizore.
SARS-CoV-2, megjithatë, ka një strukturë specifike që e lejon atë të lidhet të paktën 10 herë më fort se proteina përkatëse me receptorin e tyre të zakonshëm të qelizae pritëse.
Pjesërisht, kjo është për shkak të faktit se proteina e spikës përmban një fund që njeh dhe aktivizohet nga një enzimë e quajtur furin.
Furin është një enzimë e qelizës pritëse në organe të ndryshme njerëzore, të tilla si mëlçia, mushkëritë dhe zorrët. Fakti që kjo enzimë banon në të gjitha këto ide njerëzore do të thotë që virusi mund të sulmojë potencialisht disa organe menjëherë.
Studiuesit po përpiqen të krijojnë një vaksinë dhe tableta për ta trajtuar virusin e ri.
Por për shkak se enzimat e ngjashme me furin janë thelbësore për shumë procese të rregullta qelizore, është e rëndësishme që këta frenues të mos veprojnë sistematikisht dhe të shkaktojnë toksicitet.
